FAQ
Potrzebujesz płyty fundamentowej? Skontaktuj się z nami – chętnie pomożemy i zaproponujemy optymalne rozwiązanie.
Oczywiście, że tak. Płyta jest lepszym rozwiązaniem dla statyki budowli i poprawia właściwości budynku. Należy tylko wcześniej zadbać o to, aby przygotować projekt płyty w oparciu o planowane zamierzenie budowlane i dane z badań geologa. Warto się też upewnić, czy firma budowlana, która miała wykonywać ławy, ma doświadczenie w realizacjach opartych na płycie fundamentowej. Wykonanie obu rodzajów fundamentowania różni się od siebie znacznie.
Na realizacjach firmy Fuler roboty ziemne zawsze wykonywane są przez nas. Siłami własnymi i przy użyciu naszego sprzętu. Mamy wówczas pewność, że podbudowa pod płytę jest prawidłowo wykonana, i że budujemy na pewnej podstawie. Dzięki takiemu rozwiązaniu klient ma gwarancję obejmującą całość zakresu płyty fundamentowej wraz z robotami ziemnymi. Nie ma ryzyka więc, że gdyby coś „pękło” lub „usiadło”, to firma od płyty będzie przerzucała się odpowiedzialnością z firmą od robót ziemnych. A klient zostanie z problemem. Spotyka się na rynku oferty na wykonanie płyt bez robót ziemnych, ale szczerze odradzamy korzystanie z takich propozycji.
Taką opaskę stosuje się na gruntach wysadzinowych. Wykonywana jest w postaci warstwy XPS ułożonego skośnie wokół płyty fundamentowej. Jej zasadnicznym celem jest uniemożliwienie przemarzania warstwy wilgotnego gruntu znajdującego się pod płytą. Jest to działania konieczne, kiedy warstwa gruntu jest nieprzepuszczalna dla wody i jest ryzyko, że woda zalegająca w tym gruncie zamarznie podczas niskich temp. Jeżeli grunt pod płytą jest niewysadzinowy (dobrze odprowadza wodę) wówczas opaska nie jest stosowana.
Przyrosty wytrzymałości mieszanki betonowej bazującej na cemencie standardowym typu CEM 42,5 N wskazują, że po 7 dniach od wylania beton uzyskuje ok 70% jego 28-dniowego cyklu. I zwykle już po tych 7 dniach można rozpoczynać stawianie ścian i prowadzenie dalszych robót. Jeśli jednak nie ma takiej konieczności, to lepiej poczekać 28 dni na pełny przyrost wytrzymałości betonu.
Najczęściej spotykany układ warstw dla wykonania płyty fundamentowej i ich grubości są następujące (licząc od strony gruntu rodzimego): a) podbudowa z kruszywa naturalnego (piach, pospółka) lub łamanego, 30-40 cm. b) warstwa chudego betonu ok. 10 cm (opcjonalnie) c) termoizolacja z XPS300, 10-30 cm d) folia budowlana 0,3-0,5 mm, e) warstwa betonu wodoodpornego C25/30 W8 zbrojonego prętami stalowymi, 20-30 cm. Wszystkie w/w warstwy są przedmiotem projektowania przez konstruktora i zależą od wielu czynników, które konstruktor bierze pod uwagę.
Zasadniczo wykonawca płyty fundamentowej powinien zastosować dwa rodzaje hydroizolacji: a) użycie betonu o parametrach wodoszczelnych typu W8. b) zastosowanie warstwy folii budowlanej o grubości od 0,3-0,5 mm. I tu UWAGA! na rynku istnieje wiele folii, które nazywają się budowlane, ale nie mają odpowiednich atestów do stosowania w warunkach wilgotnych. Taka folia nie będzie trwale chroniła budowli, bo ulegnie szybkiej degradacji w wilgotnym środowisku. Należy użyć folii o odpowiedniej grubości i posiadającej atest. Dodatkowo dla lepszych warunków hydroizolacyjnych przyczynia się: – warstwa przepuszczalnego kruszywa zastosowanego pod płytą, aby woda szybko wsiąkała w glebę nie pozostając przy płycie. – drenaż opaskowy, którego zadaniem jest odprowadzenie wody z okolic płyty fundamentowej do studzienek zbiorczych.
Zaprojektowanie płyty fundamentowej powinno być wykonane przez uprawnionego konstruktora budowlanego, przy znajomości parametrów technicznych planowanej inwestycji. A także po wcześniejszym wykonaniu badań geotechnicznych dot. gruntu, na którym ma być zlokalizowany dom. Koszt projektowania zależy od stopnia jego złożoności planowanej bryły budynku. Przy budynkach mało skomplikowanych i prostych warunkach gruntowych cena projektu może wynieść 800-1200 zł, a przy bardziej skomplikowanych nawet do 2500 zł.
XPS ma znacznie mniejszą (lepszą) nasiąkliwość wodą niż tradycyjny EPS, co wynika z jego całkowicie zamkniętej struktury komórkowej. Charakterystyka nasiąkliwości: a) XPS (Polistyren ekstrudowany): Nasiąkliwość przy długotrwałym zanurzeniu wynosi zazwyczaj poniżej 0,5% – 1,5% objętościowo.Posiada jednolitą, zamkniętą strukturę komórek, przez co woda nie wnika w głąb materiału, nawet pod ciśnieniem lub w gruncie. b) EPS (Polistyren ekspandowany / styropian):Nasiąkliwość standardowego EPS wynosi od 2% do nawet ponad 5% (a przy długotrwałym zanurzeniu zwykłych odmian może dojść do kilku lub kilkunastu procent). Składa się ze sprasowanych granulek, między którymi występują mikroprzestrzenie mogące chłonąć wilgoć (wyjątkiem są specjalne odmiany typu Hydro o obniżonej nasiąkliwości, np. ok. 5%) Wpływ na zastosowanie: Miejsca suche (EPS): Na elewacjach i poddaszach, gdzie nie ma kontaktu z wodą, wyższa nasiąkliwość EPS nie wpływa negatywnie na jego parametry. Miejsca wilgotne (XPS): Przy fundamentach, podłogach na gruncie czy dachach odwróconych niski wskaźnik nasiąkliwości XPS gwarantuje, że izolacja nie traci swoich właściwości cieplnych pod wpływem wilgoci.
Budując dom, czy inny budynek posadowiony na płycie fundamentowej mamy do czynienia z dwoma scenariuszami. a) ogrzewanie podłogowe (wodne lub elektryczne) jest zatopione w warstwie płyty fundamentowej. Wówczas instalacje takie jak wod-kan i ogrzewanie należy schować w płycie fundamentowej, bo nie można już później naruszyć jej warstwy, gdyż biegną tam rury od kanalizacji, wody i ogrzewania podłogowego. Instalacja elektryczna jest wówczas prowadzona po ścianach i sufitach budynku. Dotyczy to także instalacji nisko-prądowej takiej jak, alarm, monitoring, kontrola dostępu, itp. b) ogrzewanie nie jest zatopione w płycie fundamentowej, a realizowane jest w inny sposób, np. umieszczone jest w wylewce ułożonej na warstwie styropianu podłogowego leżącego na płycie fundamentowej lub poprzez grzejniki kanałowe pod oknami. Wówczas instalacje wod-kan, elektryczne i niskoprądowe można poprowadzić w warstwie styropianu podłogowego ułożonego na płycie, nad którym będzie wylana posadzka typu mixokret. Należy pamiętać przy tym, aby płyta fundamentowa była odseparowane przeciwwilgociowo od pozostałych warstw poprzez warstwę folii lub papy ułożonej szczelnie na jej powierzchni. Takie rozwiązanie daje możliwość kształtowania instalacji już po wykonaniu płyty fundamentowej. Należy pamiętać o tym, aby pod płytą fundamentową poprowadzić instalacje podposadzkowe kanalizacyjne, przepust do wody, przepust na kabel zasilania energią elektryczną, przepust do wyprowadzenia uziemienia, itp. Jest to bardzo istotny element robót, gdyż po wylaniu płyty nie będzie można już przeprowadzić tych instalacji, bez rujnowania konstrukcji płyty. A tego nie zalecamy.
Wybudowanie samej płyty fundamentowej o pow. do 200 m2 dla doświadczonego zespołu trwa ok. 5-6 dni roboczych. Dla powierzchni >200 m2 termin ten może się wydłużyć. Należy wziąć pod uwagę, że przed wykonaniem płyty należy przygotować odpowiednią podbudowę, czyli wykonać roboty ziemne a w tym: usunąć humus, dostarczyć, rozłożyć i zagęścić materiał podbudowy – najczęściej piasek lub pospółkę. Doświadczone zespoły realizujące płyty fundamentowe same wykonują roboty ziemne, a co za tym idzie udzielają inwestorowi gwarancji na podbudowę wraz z płytą fundamentową.
W większości przypadków zamienne pozwolenie na budowę nie jest wymagane. Zmiana technologii posadowienia budynku z ław fundamentowych na płytę fundamentową klasyfikowana jest według Prawa Budowlanego jako **zmiana nieistotna** (jest to modyfikacja elementów konstrukcyjnych budynku). W związku z tym nie ma konieczności ponownego składania wniosków urzędowych ani przechodzenia pełnej procedury administracyjnej z tym związanej. Aby prawidłowo i zgodnie z prawem przeprowadzić taką zmianę, należy jednak spełnić poniższe formalności: 1. **Sporządzenie zamiennego projektu konstrukcyjnego:** Należy wykonać indywidualny projekt płyty fundamentowej dopasowany do obciążeń budynku oraz warunków gruntowych na działce. Projekt ten musi zostać opracowany przez uprawnionego konstruktora. 2. **Niesienie zmian do projektu budowlanego:** Nowe opracowanie należy załączyć do dokumentacji budowlanej. 3. **Zatwierdzenie i wpis do dziennika budowy:** Zmiany konstrukcyjne muszą zostać zaakceptowane przez projektanta (autor projektu musi wyrazić zgodę na modyfikację) oraz kierownika budowy, który dokonuje odpowiedniego wpisu w dzienniku budowy.
Tak, prace związane z wykonywaniem płyt fundamentowych można prowadzić również w okresie zimowym, jednak wymaga to odpowiedniego przygotowania i zachowania szczególnych procedur technologicznych. Wszystkie prace budowlane w trudniejszych warunkach pogodowych są możliwe do realizacji pod warunkiem zastosowania właściwych środków ochronnych oraz uwzględnienia aktualnych temperatur.
Zabezpieczenie gruntu i podbudowy: Przed przystąpieniem do betonowania konieczne jest zabezpieczenie gruntu oraz przygotowanej podbudowy przed zamarznięciem (np. poprzez rozkładanie materiałów termoizolacyjnych).
Modyfikacja mieszanki betonowej: Do zamawianego betonu wytwórnia dodaje w okresie zimowym dodatki chemiczne przyspieszające wiązanie i dojrzewanie betonu, a samo kruszywo jest odpowiednio podgrzewane w wytwórni.
Ochrona świeżego betonu: Po wylaniu płytę należy zabezpieczyć przed utratą ciepła i działaniem mrozu, stosując np. plandeki.
Wykonywanie prac jest bezpieczne przy niewielkich opadach śniegu oraz obniżkach temp. nieprzekraczających –5°C. Poniżej tej temperatury ryzyko uszkodzenia lub zniszczenia struktury betonu znacznie wzrasta. Lepiej wówczas poczekać na wzrost temp. otoczenie i realizację robót w lepszych warunkach. Istotną kwestią jest decyzja kierownika budowy w zakresie możliwości prowadzenia robót w warunkach obniżonej temp. otoczenia. Kierownik odnotowuje to w dzienniku budowy.
Prawidłowo zaprojektowana i profesjonalnie wykonana płyta fundamentowa nie przemarza. Do przemarzania lub powstania uszkodzeń konstrukcyjnych wywołanych mrozem może dojść jedynie w sytuacji popełnienia rażących błędów na etapie projektowania lub wykonawstwa. W nowoczesnym budownictwie płytę fundamentową zabezpiecza się przed przemarzaniem oraz zjawiskiem wysadzin mrozowych poprzez następujące rozwiązania zgodne z normami. 1. **Ciągła izolacja termiczna od spodu i boków:** Płyta jest w pełni odizolowana od gruntu warstwą twardego i odpornego na wilgoć materiału termoizolacyjnego (np. XPS). Chroni to beton przed bezpośrednim działaniem niskich temperatur od strony podłoża. 2. **Wymiana gruntu na niewysadzinowy:** Wypatrzoną warstwę humusu zastępuje się właściwie zagęszczoną podsypką (np. pospółką lub kruszywem). Grunt niewysadzinowy nie zatrzymuje wody w sposób, który przy zamarzaniu mógłby powodować jego pęcznienie i wywieranie nacisku na fundament. 3. **Opaska przeciwwysadzinowa:** Na gruntach spoistych i wysadzinowych (takich jak gliny czy iły) wykonuje się wokół budynku skośną opaskę z izolacji termicznej np. XPS. Zmienia ona rozkład temperatur w gruncie przy krawędziach płyty i skutecznie uniemożliwia zamarzanie podłoża bezpośrednio pod fundamentem. **Podsumowując:** Płytkie posadowienie płyty fundamentowej jest w pełni bezpieczne i powszechnie stosowane. Warunkiem koniecznym jest jednak powierzenie przygotowania projektu uprawnionemu konstruktorowi oraz odpowiednio dobre wykonawstwo.
Zwłaszcza w takich warunkach gruntowych, tzw. złożonych, zalecane jest zastosowanie płyty fundamentowej. Do tego dochodzi odpowiednia konstrukcja podbudowy. T Płyta do doskonałe rozwiązanie wszędzie tam, gdzie mamy złożone warunki gruntowe, wysoki poziom wód gruntowych, grunty wysadzinowe, itp.
Płyty fundamentowe można lokalizować powyżej poziomu przemarzania gruntu przyjętego dla danej strefy klimatycznej, gdyż są zabezpieczone przed przemarzaniem w inny sposób niż pogrążenie w gruncie. Mówi o tym Norma Europejska EN 1997-1:2004, która ma status Polskiej Normy określającej zasady projektowania geotechnicznego, wymagania bezpieczeństwa oraz metody obliczeniowe dla fundamentów i konstrukcji oporowych. W skrócie norma mówi, że pod płytą ma znajdować się warstwa nośna, a grunt ma być niewysadzinowy lub zabezpieczony przed wysadzeniem z powodu działania wody i niskich temperatur. Uzyskuje się ten efekt dzięki” a) wymianie gruntu pod płytą na warstwy złożone z kruszyw niewysadzinowych b) zastosowaniu opaski przeciwwysadzinowej wokół płyty np. z XPS. c) wykonania drenażu obwodowego wokół płyty.
Płyta fundamentowa przy porównaniu całkowitego kosztu materiałów i robocizny jest tańszym rozwiązaniem niż zastosowanie ław fundamentowych. Przy ławach do wykonania jest wiele etapów prac aż do wyprowadzenia ścian fundamentowych do poziomu „zero”, które to etapy konsumują dużą ilość robocizny i materiałów. Ławy fundamentowe też dłużej są realizowane, ze względu na wiele etapów prac i konieczność stosowana przerwy technologicznej. Problematyczne jest też wykonanie dobrej jakości hydroizolacji przyziemia podczas stosowania ław fundamentowych.
Zasadniczo w takich warunkach gruntowych można wykonać tylko posadowienie budynku na płycie fundamentowej ponieważ przy jej budowie nie wykonuje się głębokich wykopów, które są problematyczne kiedy zostaną zalane wodą. Płyta fundamentowa jest zwykle lokowana na głębokości 20-30 cm p.p.t., gdzie wody gruntowe nie występują. Nie ma też ryzyka zalegania wody w czasie prowadzenia robót ziemnych.
Każdy budynek musi zostać posadowiony na stabilnym i pewnym podłożu, którego parametry nośne są dokładnie znane. W sytuacji, gdy na działce znajduje się niekontrolowana warstwa nasypowa lub planowane jest podniesienie terenu, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie: 1. **Standardowe postępowanie – usunięcie nasypu niebudowlanego:** Zwykle w przypadku występującego nasypu niebudowlanego konieczne jest dokopanie się do warstwy gruntu rodzimego. Nienośne warstwy lub niestabilny humus są usuwane, a w ich miejsce wykonywana jest właściwie zagęszczona podbudowa (np. z pospółki lub kruszywa), 2. **Możliwość posadowienia na nasypie:** Istnieje możliwość posadowienia płyty fundamentowej na podniesionym lub istniejącym nasypie. Wymaga to jednak przeprowadzenia badań geotechnicznych, które pozwolą precyzyjnie oszacować rzeczywistą nośność i stopień zagęszczenia gruntu. Powinny być wykonane przez geologa i opisane w opinii geotechnicznej. 3. **Konsultacja ze specjalistami:** Ostatecznie o sposobie przygotowania podłoża i parametrach płyty fundamentowej należy decyduje projektant konstrukcji na podstawie opinii geotechnicznej.
Zarówno tradycyjne zbrojenie stalowe (pręty i siatki zbrojeniowe), jak i zbrojenie rozproszone (mikrowłókna stalowe, syntetyczne lub bazaltowe) mają swoje konkretne zalety, jednak nie mogą być stosowane wprost jako swoje zamienniki 1:1. Wybór zależy od wymagań konstrukcyjnych i specyfiki danej inwestycji: #### **1. Zbrojenie tradycyjne (pręty lub siatki ze stali zbrojeniowej) – Standard dla płyt fundamentowych** Tradycyjne zbrojenie (najczęściej składające się z dwóch warstw siatek góra/dół oraz dodatkowych dozbrojeń pod ścianami nośnymi i słupami) tworzy w połączeniu z mieszanką betonową konstrukcję żelbetową. * **Dlaczego jest niezbędne?** Beton doskonale znosi obciążenia ściskające, ale jest bardzo słaby przy rozciąganiu i zginaniu. Stalowe pręty układane w strefach rozciąganych przejmują główne obciążenia konstrukcyjne budynku oraz zapobiegają odkształceniom płyty. * **Dla kogo?** Dla większości budynków mieszkalnych i obiektów o znacznych obciążeniach, w których zachodzi konieczność przenoszenia złożonych sił zginających. #### **2. Zbrojenie rozproszone (włókna dodawane do mieszanki betonowej)** Dodatek mikrowłókien stalowych, syntetycznych lub włókien bazaltowych do mieszanki betonowej znacząco poprawia właściwości samego betonu. * **Zalety:** Zmniejsza skurcz betonu podczas tężenia, drastycznie ogranicza powstawanie mikrorys i pęknięć, wzmacnia warstwę przypowierzchniową oraz ułatwia prowadzenie gęstych instalacji w płycie. * **Ograniczenia:** Samodzielne zbrojenie rozproszone nie stanowi pełnoprawnego substytutu stalowego zbrojenia nośnego w klasycznych konstrukcjach żelbetowych przenoszących duże siły zginające. Zastosowanie betonu wyłącznie z włóknami (bez prętów/siatek w kluczowych strefach) sprawia, że wykonana płyta ma charakter betonowy, a nie żelbetowy.
Zarówno XPS (polistyren ekstrudowany, popularnie nazywany styrodurem), jak i **EPS** (polistyren ekspandowany – tzw. styropian) są materiałami stosowanymi do izolacji termicznej płyt fundamentowych. Jednak ze względu na swoje właściwości techniczne, zdecydowanie częściej i chętniej rekomendowanym materiałem jest polistyren ekstrudowany XPS. Oto najważniejsze różnice, które warto wziąć pod uwagę: #### **1. Wytrzymałość na ściskanie i obciążenia (parametr kPa)** Materiał izolacyjny umieszczany bezpośrednio pod płytą fundamentową traktowany jest jako grunt sprężysty i musi przenieść ciężar całego budynku. * **XPS (np. XPS 300, XPS 500):** Cechuje się jednorodną, zamkniętokomórkową strukturą, co daje mu wyjątkowo wysoką wytrzymałość na obciążenia i odkształcenia. Pozwala to na projektowanie wyższych obciążeń konstrukcyjnych. * **EPS (np. EPS 100 lub specjalny EPS Hydro):** Posiada mniejszą odporność na ściskanie niż XPS. Stosowanie EPS pod płytą fundamentową może wymagać powiększenia grubości płyty lub jej dodatkowego dozbrojenia. #### **2. Nasiąkliwość i odporność na wilgoć** Płyta fundamentowa ma bezpośredni kontakt z gruntem oraz wilgocią z podłoża. * **XPS:** Jest materiałem niemal całkowicie nienasiąkliwym. Nawet w długim okresie w warunkach dużej wilgotności nie traci swoich właściwości termoizolacyjnych. * **EPS:** Zwykłe płyty EPS łatwiej absorbuje wilgoć. Do zastosowań fundamentowych konieczne jest wybieranie odmian o obniżonej nasiąkliwości (np. EPS Hydro), inaczej nasiąknięty wodą materiał znacząco traci zdolności izolacyjne. #### **Podsumowanie i rekomendacja** * **Wybierz XPS:** Jeśli zależy Ci na maksymalnej trwałości, najwyższej odporności na wilgoć, uniknięciu ryzyka utraty parametrów cieplnych w czasie oraz stabilnym podparciu dla budynku. * **Wybierz EPS:** Jeśli szukasz bardziej ekonomicznego rozwiązania, przy czym projekt i obciążenia budynku na to pozwalają, a wybrany polistyren charakteryzuje się podwyższoną gęstością oraz niską nasiąkliwością wodną. > **Pamiętaj:** Ostateczny wybór materiału (zarówno jego rodzaju, jak i grubości) **zawsze powinien wynikać z obliczeń w projekcie budowlanym**, uwzględniających ciężar budynku oraz warunki geotechniczne na działce. Wybrany materiał będzie zawsze wskazany w projekcie przygotowanym przez konstruktora.
Tak. Każda realizacja odbywa się na podstawie zawartej umowy. Na jej podstawie klient ma jasność co do: – uzgodnionego zakresu rzeczowego wykonywanych robót, – uzgodnionej ceny, – okresu gwarancji na wykonane roboty, – terminu wykonania robót, – zakresu odpowiedzialności wykonawcy w czasie prowadzenia robót. W/w punkty odnoszą się dla każdej umowy jaką zawieramy, a zakres rzeczowy robót jest uzgadniany z klienta w procesie negocjacji przed zawarciem umowy. Wynika on z projektu budowlanego, badań geologicznych i założeń funkcjonalno-użytkowych, które przekazuje klient.
Celem takiego drenażu jest ułatwienie odprowadzenie wody z warstwy gruntu wokół budynku i spod budynku. Zaleca się go stosować w przypadku występowania wysokiego poziomu wód gruntowych i zalegania warstw gruntów wysadzinowych. Obniża się wówczas ryzyko zalegania wody pod budynkiem i w bezpośrednim jego sąsiedztwie. Drenaż składa się rury drenarskiej w oplocie z materiału filtrującego i zespołu studzienek zbiorczych. Do wykonania drenażu należy zaprosić doświadczoną firmę, aby jego wykonanie zapewniało skuteczność działania. Rury bowiem musza być ułożone w odpowiedni sposób w wykopie z użyciem kruszyw o odpowiednim uziarnieniu zapewniającym przepływ wody. Należy wziąć pod uwagę także zaplanowanie – co ma być zrobione ze zgromadzoną wodą w studzienkach zbiorczych?